Δευτεροπαθής Υπερπαραθυρεοειδισμός, Παραθυρεοειδεκτομή και Επιβίωση

Μπορεί η Παραθυρεοειδεκτομή να Βελτιώσει την Επιβίωση των Ασθενών με Δευτεροπαθή Υπερπαραθυρεοειδισμό;

Ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός αποτελεί την κατάσταση εκείνη της παθολογικής υπερπλασίας όλων των παραθυρεοειδών αδένων, κατά την οποία το αίτιο της υπερπλασίας δεν οφείλεται στους παραθυρεοειδείς αδένες αλλά σε κάποια άλλα παθολογικά αίτια. Κατά συνέπεια, η υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων προκύπτει ως αποτέλεσμα διαφόρων παθολογικών αιτίων που προκαλούν αυξημένη συγκέντρωση φωσφόρου και ελαττωμένη συγκέντρωση ασβεστίου στο αίμα, τα οποία με τη σειρά τους έχουν ως τελικό αποτέλεσμα τη συνεχή διέγερση και υπερπλασία του συνόλου των παραθυρεοειδών αδένων.

Η χρόνια νεφρική νόσος αποτελεί τη συνηθέστερη αιτία του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, με τη συχνότητα της νόσου να αυξάνεται όσο αυξάνεται η βαρύτητα της νεφρικής νόσου. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός να εμφανίζεται αρκετά συχνά στους ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου, οι οποίοι συνήθως βρίσκονται σε πρόγραμμα αιμοκάθαρσης.

Ο μηχανισμός πρόκλησης του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού στους ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο.

Η σημασία του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού στους αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς οι ασθενείς αυτοί έχουν εξ’ ορισμού ελαττωμένο προσδόκιμο επιβίωσης, συγκριτικά με τους υγιείς ενήλικες. Κατά συνέπεια, τα συμπτώματα και σημεία του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού μπορούν να επιδεινώσουν περαιτέρω την επιβίωση των ασθενών με νεφρική νόσο τελικού σταδίου.

Οι ασθενείς με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό συνεπεία χρόνιας νεφρικής νόσου λαμβάνουν συνήθως φαρμακευτική θεραπεία, η οποία συνίσταται σε:

• Φωσφοροδεσμευτικούς παράγοντες
• Σκευάσματα ενεργού βιταμίνης D (καλσιτριόλη)
• Ασβεστιομιμητικούς παράγοντες, με κυριότερο τη σινακαλσέτη (cinacalcet)

Παρά την φαρμακευτική αγωγή και τη βελτίωση μέρους των συμπτωμάτων και σημείων του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η επιβίωση των ασθενών αυτών εξακολουθεί να παραμένει ελαττωμένη, συγκριτικά με τους υγιείς ενήλικες.

Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι το κατά πόσον η παραθυρεοειδεκτομή μπορεί να βελτιώσει την επιβίωση των ασθενών με δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, σε σύγκριση πάντα με τη φαρμακευτική θεραπεία με σινακαλσέτη;

Η Επιστημονική Έρευνα

Η έρευνα προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και δημοσιεύθηκε το 2022 στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό “World Journal of Surgery”.

Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση της επιβίωσης μεταξύ των ασθενών με χρόνια νεφρική νόσο και δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή και εκείνων που υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική θεραπεία.

4.046 ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου υπό αιμοκάθαρση και δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό συνέθεσαν τον πληθυσμό της μελέτης, με τα χαρακτηριστικά τους να έχουν ως ακολούθως:

• 2.023 ασθενείς υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή
• 2.023 ασθενείς υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική θεραπεία με σινακαλσέτη
• Όλοι οι ασθενείς παρακολουθούνταν για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 5 ετών από την έναρξη της θεραπείας τους
• Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή είχαν σημαντικά υψηλότερα προεγχειρητικά επίπεδα ασβεστίου (βαρύτερη νόσος) έναντι των ασθενών υπό φαρμακευτική θεραπεία (6.7 έναντι 6.5 mg/dl, αντίστοιχα)
• Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή είχαν σημαντικά υψηλότερα προεγχειρητικά επίπεδα παραθορμόνης (βαρύτερη νόσος) έναντι των ασθενών υπό φαρμακευτική θεραπεία (2066.8 έναντι 1425.4 pg/dl, αντίστοιχα)
• Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή εμφάνισαν μετεγχειρητικά σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα παραθορμόνης έναντι των ασθενών υπό φαρμακευτική θεραπεία (67.8 έναντι 516.3 pg/dl, αντίστοιχα).

Τα Ευρήματα της Μελέτης

Η μελέτη αποκάλυψε πως η παραθυρεοειδεκτομή ελαττώνει σημαντικά τη θνητότητα των ασθενών με νεφρική νόσο τελικού σταδίου υπό αιμοκάθαρση και σύγχρονο δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, καθώς οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή και παρά την κλινικά βαρύτερη νόσο από την οποία έπασχαν, σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό φαρμακευτική αγωγή, παρουσίασαν:

• Βελτιωμένη 5-ετή επιβίωση της τάξεως του 65.7% έναντι 57.9% των ασθενών που έλαβαν σινακαλσέτη καθώς και
• 23% μικρότερο κίνδυνο θανάτου κατά την 5ετή διάρκεια παρακολούθησής τους
• Τα εξαιρετικά αυτά αποτελέσματα ήταν ανεξάρτητα των επιπέδων της παραθορμόνης μετά την παραθυρεοειδεκτομή.

Ταυτόχρονα, οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παραθυρεοειδεκτομή και σε δεύτερο χρόνο σε μεταμόσχευση νεφρού εξακολουθούσαν να εμφανίζουν μικρότερη θνητότητα, σε σύγκριση με τους ασθενείς που λάμβαναν σινακαλσέτη και υποβλήθηκαν αργότερα σε μεταμόσχευση νεφρού. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει το θεραπευτικό όφελος των ασθενών από την παραθυρεοειδεκτομή, το οποίο διατηρείται ανεξάρτητα από την πραγματοποίηση ή μη μεταμόσχευσης νεφρού για τη θεραπεία της νεφρικής νόσου τελικού σταδίου.

Συμπεράσματα

Η παρούσα μελέτη αποτελεί τη μοναδική έως σήμερα επιστημονική έρευνα που συγκρίνει τα θεραπευτικά αποτελέσματα της παραθυρεοειδεκτομής με αυτά της φαρμακευτικής θεραπείας, στους ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου υπό αιμοκάθαρση και σύγχρονο δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό.

Η παραθυρεοειδεκτομή αποτελεί, συνεπώς, μία εξαιρετική και οριστική μορφή θεραπείας για τον δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό των ασθενών με νεφρική νόσο τελικού σταδίου υπό αιμοκάθαρση, και οφείλουμε να την λαμβάνουμε πάντοτε σοβαρά υπόψιν ως οριστική μορφή θεραπείας του υπερπαραθυρεοειδισμού των ασθενών αυτών.

Απαραίτητη, ωστόσο, προϋπόθεση για την επίτευξη των άριστων αυτών αποτελεσμάτων της παραθυρεοειδεκτομής είναι η αφαίρεση των παραθυρεοειδών αδένων να πραγματοποιείται από κάποιον εξειδικευμένο χειρουργό θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών, που διαθέτει την κατάλληλη εμπειρία και εξειδίκευση στη διαχείριση των ασθενών αυτών.