Νόσος Graves, Χειρουργείο και Σωματικό Βάρος

Η νόσος Graves, το χειρουργείο για την οριστική θεραπεία της και η συσχέτισή τους με το σωματικό βάρος αποτελούν μία συνήθη ανησυχία των ασθενών μας.

Η νόσος Graves αποτελεί ένα αυτοάνοσο νόσημα που προσβάλλει το θυρεοειδή αδένα, αποτελώντας ταυτόχρονα την συχνότερη αιτία υπερθυρεοειδισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η νόσος Graves προκαλείται από κάποια αυτοαντισώματα, τα οποία στρέφονται εναντίον του υποδοχέα της TSH που φέρει στα κύτταρά του ο θυρεοειδής αδένας, με αποτέλεσμα τη συνεχή διέγερσή τους, γεγονός που συνεπάγεται την αδιάκοπη παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών Τ₃ και Τ₄ και ως εκ τούτου την πρόκληση υπερθυρεοειδισμού.

Πως επηρεάζει η Νόσος Graves και το Χειρουργείο, το Σωματικό Βάρος και τον Μεταβολισμό;

Όπως προαναφέρθηκε, η νόσος Graves είναι υπεύθυνη για την πρόκληση έντονου υπερθυρεοειδισμού στους ασθενείς. Ο προκαλούμενος υπερθυρεοειδισμός έχει, με τη σειρά του, ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του μεταβολικού ρυθμού και συνεπώς και του μεταβολισμού, με αποτέλεσμα στην πλειονότητα των ασθενών να μην αυξάνεται το σωματικό βάρος, παρά την επαρκή σίτιση, αλλά αντιθέτως να ελαττώνεται σταδιακά.

Συνέπεια του φαινομένου αυτού είναι οι ασθενείς με νόσο Graves να έχουν ένα σωματικό βάρος σημαντικά χαμηλότερο τόσο από το ιδανικό τους όσο και από το βάρος πριν την έναρξη της νόσου.

Πέραν, ωστόσο, του σωματικού βάρους, η έντονη κλινική πορεία της νόσου Graves επιταχύνει τον μεταβολισμό του συνόλου των οργάνων και των ιστών του ανθρώπινου σώματος, το οποίο μεταφράζεται σε:

• Οστεοπενία και οστεοπόρωση
• Ελαττωμένη μυϊκή μάζα και ως εκ τούτου μυϊκή αδυναμία.

Παρατηρούμε, συνεπώς, πως η νόσος Graves δεν επάγει μόνο την απώλεια σωματικού λίπους και βάρους αλλά προκαλεί, επίσης, και την έντονη απώλεια μυϊκής και οστικής μάζας, τα οποία συμβάλλουν με τη σειρά τους στην πρόκληση αδυναμίας και εύκολης κόπωσης των ασθενών.

Το ερώτημα που εύλογα γεννάται, λοιπόν, είναι το κατά πόσον το χειρουργείο ως οριστική μορφή θεραπείας για τη νόσο Graves μπορεί να επάγει την αναστροφή όλων των ανωτέρω διαταραχών, επηρεάζοντας κατά τον τρόπο αυτό το σωματικό βάρος των ασθενών μετεγχειρητικά.

Η Επιστημονική Έρευνα

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό έρχεται να δώσει μία επιστημονική έρευνα, η οποία είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό “Cureus”.

Η μελέτη διεξήχθη σε 3 επιστημονικά κέντρα της Ιαπωνίας και συνέκρινε τις μεταβολές που επιφέρει το χειρουργείο για τη νόσο Graves στο σωματικό βάρος και στη σύσταση του οργανισμού.

Στην μελέτη συμπεριλήφθηκαν 21 ασθενείς με νόσο Graves, το σύνολο των οποίων υποβλήθηκε σε χειρουργική θεραπεία, έχοντας προεγχειρητικά υποβληθεί σε μέτρηση του σωματικού βάρους τους καθώς και σε ανάλυση της σύστασης του οργανισμού.

Τα χαρακτηριστικά των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη έχουν ως εξής:

• 21 ασθενείς με νόσο Graves
• 15 ασθενείς (71.4%) ήταν γυναίκες
• 46 ± 3.2 ήταν η μέση ηλικία των ασθενών
• 57 ± 0.23 μIU/ ml ήταν η μέση προεγχειρητική τιμή της TSH
• 12 ασθενείς (57.1%) ήταν προεγχειρητικά ευθυρεοειδικοί, ενώ οι υπόλοιποι 9 ασθενείς ήταν υπερθυρεοειδικοί (42.9%)
• Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ολική θυρεοειδεκτομή ως οριστική μορφή θεραπείας για τη νόσο Graves.

Τα Ευρήματα της Μελέτης

Η μελέτη αποκάλυψε πως οι ασθενείς με νόσο Graves που είχαν υποβληθεί σε χειρουργείο, εμφάνισαν μετεγχειρητικά:

• Μικρού μεγέθους αύξηση στο σωματικό βάρος, από τα 55.7 ± 2.4 kg στα 58.4 ± 2.3 kg, με συνοδό, ωστόσο,
• Σημαντική αύξηση στη μυϊκή μάζα σώματος, από τα 21.3 ± 1.2 kg στα 22.6 ± 1.0 kg μυϊκής μάζας, η οποία παρατηρήθηκε εντονότερα στους ασθενείς που ήταν προεγχειρητικά υπερθυρεοειδικοί (από τα 21.3 ± 1.8 kg στα 23.3 ± 1.9 kg μυϊκής μάζας)
• Μη σημαντική αύξηση στη μάζα του λιπώδους ιστού (λίπους) του σώματος, από τα 16.1 ± 1.2 kg στα 17.0 ± 0.96 kg.

Αναλύοντας τα ευρήματα της μελέτης, παρατηρούμε πως το χειρουργείο ως οριστική μορφή θεραπείας για τη νόσο Graves συνοδεύεται από μία αύξηση στο βάρος του σώματος, η οποία ωστόσο οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αύξηση της μυϊκής μάζας, ενώ η αύξηση της μάζας του λιπώδους ιστού συμβάλλει ελάχιστα στο φαινόμενο της  αύξησης του σωματικού βάρους.

Η μετεγχειρητική αύξηση της μυϊκής μάζας στους ασθενείς που υποβάλλονται σε ολική θυρεοειδεκτομή ως οριστική μορφή θεραπείας για τη νόσο Graves είναι απόλυτα επιθυμητή, καθώς με τη σειρά της θα ανακουφίσει τους ασθενείς από την μυϊκή αδυναμία, ενώ θα συμβάλλει και στην ενίσχυση της υγείας των οστών και του μυοσκελετικού συστήματος, γενικότερα.

Νόσος Graves, Χειρουργείο και Βάρος Σώματος: Συμπεράσματα

Το χειρουργείο αποτελεί την οριστική μορφή θεραπείας για την νόσο Graves και τον προκαλούμενο εξ’ αυτής υπερθυρεοειδισμό, αναστρέφοντας όλες τις επιπτώσεις του υπερθυρεοειδισμού στις λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος.

Αποτέλεσμα της αναστροφής του υπερθυρεοειδισμού είναι μία μικρή αύξηση στο σωματικό βάρος μετεγχειρητικά, η οποία ωστόσο είναι απόλυτα επιθυμητή και υγιής, καθώς οφείλεται κυρίως στην αύξηση της μυϊκής μάζας του σώματος, που με τη σειρά της θα ανακουφίσει τους ασθενείς από τη μυϊκή αδυναμία της νόσου Graves, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της ισορροπίας του μυοσκελετικού συστήματος.

Ταυτόχρονα, η αύξηση της μυϊκής μάζας δεν προκαλεί τις ανεπιθύμητες επιπτώσεις που επιφέρει η αύξηση του λιπώδους ιστού του σώματος (παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης, καρδιαγγειακές νόσοι), προστατεύοντας κατά τον τρόπο αυτό τους ασθενείς από την εμφάνισή τους.

Εν κατακλείδι, η αύξηση του σωματικού βάρους μετά από τη χειρουργική θεραπεία της νόσου Graves δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελεί εμπόδιο για την πραγματοποίηση της, καθώς μόνο ωφέλιμη αποδεικνύεται, σύμφωνα και με τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα, αφού οφείλεται κυρίως στην αύξηση της μυϊκής μάζας του σώματος.