Καρκίνος Παραθυρεοειδούς Αδένα

Ο καρκίνος του παραθυρεοειδούς αδένα αποτελεί μία εξαιρετικά σπάνια νόσο, η οποία δύναται να εμφανιστεί είτε σποραδικά είτε στα πλαίσια κάποιου κληρονομικού γενετικού συνδρόμου. Είναι υπεύθυνος για λιγότερο από το 1% των περιπτώσεων πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, ενώ η πλειοψηφία των παραθυρεοειδικών καρκινωμάτων (90%) είναι ορμονικά λειτουργικά, παράγοντας και εκκρίνοντας μεγάλες ποσότητες παραθορμόνης στην κυκλοφορία του αίματος.

Η νόσος εκδηλώνεται κλινικά με τα κλασικά συμπτώματα και σημεία του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού. Ωστόσο, το σύνολο των συμπτωμάτων και σημείων της νόσου είναι εξαιρετικά οξυμένα, όπως και τα επίπεδα παραθορμόνης και ασβεστίου αίματος, συγκριτικά με τις περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού που οφείλονται σε καλοήθεις παθήσεις των παραθυρεοειδών αδένων. Επιπρόσθετα, η πλειοψηφία των ασθενών με καρκίνο του παραθυρεοειδούς αδένα εμφανίζει ένα συνδυασμό των κλασικών συμπτωμάτων και σημείων του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού κατά τη διάγνωση της νόσου.

Διαγνωστική προσέγγιση

 

Η διαγνωστική προσέγγιση της νόσου ξεκινά με τη λήψη λεπτομερούς ιατρικού ιστορικού και ενδελεχούς κλινικής εξέτασης του ασθενούς. Σημείο κλειδί στη διάγνωση αποτελεί ο αποκλεισμός άλλων αιτίων παθολογικά αυξημένων επιπέδων ασβεστίου και παραθορμόνης αίματος, οι οποίες ενδέχεται να μιμούνται κλινικά και εργαστηριακά τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό (οικογενής υποασβεστιουρική υπερασβεστιαιμία – FHH).

 

Η κλινική εκδήλωση της νόσου με τα συμπτώματα και σημεία του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού καθιστά ιδιαίτερα δυσχερή την προεγχειρητική επιβεβαίωση της διάγνωσης του καρκίνου του παραθυρεοειδούς αδένα. Στο γεγονός αυτό και σε αντίθεση με τον καρκίνο του θυρεοειδούς αδένα, έρχεται να προστεθεί και η αντένδειξη για τη διενέργεια προεγχειρητικής διαδερμικής βιοψίας διά λεπτής βελόνης (Fine Needle Aspiration Biopsy– FNAB), εξαιτίας του κινδύνου διασποράς της νόσου αλλά και της σχετικά περιορισμένης ακρίβειας της μεθόδου στη διάγνωση μεταξύ καλοήθους και κακοήθους νόσου του παραθυρεοειδούς αδένα.

 

Συνεπώς, η οριστική διάγνωση του καρκίνου του παραθυρεοειδούς αδένα τίθεται με την ανεύρεση διήθησης των γειτονικών ανατομικών δομών κατά την χειρουργική θεραπεία της νόσου.

 

Θεραπευτική προσέγγιση

 

Δεδομένης της αναποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της ακτινοθεραπείας στον έλεγχο της νόσου, η ριζική χειρουργική θεραπεία αποτελεί τη θεραπεία εκλογής του καρκίνου του παραθυρεοειδούς αδένα και ταυτόχρονα τον ισχυρότερο προγνωστικό παράγοντα ελέγχου της νόσου.

 

Η χειρουργική θεραπεία συνίσταται στην εξαίρεση του πάσχοντος παραθυρεοειδούς αδένα μετά των γειτονικών διηθημένων ανατομικών δομών επί υγιών ορίων. Στην προσπάθεια επίτευξης υγιών εγχειρητικών ορίων εκτομής και εξαιτίας της στενής ανατομικής σχέσης του παραθυρεοειδούς αδένα με το σύστοιχο λοβό του θυρεοειδούς αδένα, συχνότατα εκτελείται σύγχρονη ημιθυρεοειδεκτομή, ενώ η διεγχειρητική ανεύρεση ύποπτων ή διηθημένων από τη νόσο τραχηλικών λεμφαδένων θα πρέπει να συνοδεύεται από τη χειρουργική εξαίρεσή τους. Ο ρόλος του προφυλακτικού λεμφαδενικού καθαρισμού ως συμπληρωματικό στοιχείο της χειρουργικής εξαίρεσης του πάσχοντος παραθυρεοειδούς αδένα αποτελεί «γκρίζα ζώνη» στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, με τις μελέτες να παρουσιάζουν αντικρουόμενα αποτελέσματα όσον αφορά σε πιθανό πλεονέκτημα επιβίωσης από την προσθήκη του στην ενδεδειγμένη χειρουργική θεραπεία.

 

Παρά την επιθετικότητα της νόσου, η ορθή και έγκαιρη χειρουργική θεραπεία εγγυάται την επίτευξη 5-ετούς επιβίωσης στο 85% των ασθενών με καρκίνο του παραθυρεοειδούς αδένα. Δεδομένης της κακοήθους φύσεως της νόσου και συνεπώς της τάσης της να υποτροπιάζει, καίριος παραμένει ο ρόλος της μετεγχειρητικής παρακολούθησης του ασθενούς για την ανίχνευση ενδεχόμενης υποτροπής της νόσου (στο 50% των ασθενών), η οποία διενεργείται με τη μέτρηση των επιπέδων παραθορμόνης και ασβεστίου στο αίμα, όπως και με τη διενέργεια απεικονιστικών εξετάσεων του τραχήλου. Τέλος, σε περιπτώσεις περιορισμένης τοπικής ή απομακρυσμένης υποτροπής (μεταστατική νόσος), η χειρουργική εξαίρεση της νόσου έχει επιστημονικά αποδειχθεί πως βελτιώνει το προσδόκιμο του ασθενούς, και για το λόγο αυτό θα πρέπει πάντοτε να διενεργείται, πλην ελαχίστων περιπτώσεων μη εξαιρέσιμης μεταστατικής νόσου.

 
Dr Konstantinos Apostolou

Ο Dr. Κωνσταντίνος Αποστόλου είναι Ειδικευμένος Χειρουργός με Εξειδίκευση τόσο στο πεδίο της Χειρουργικής των Ενδοκρινών Αδένων όσο και της Χειρουργικής Ογκολογίας. Κατέχει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στην «Ελάχιστα Επεμβατική Χειρουργική, Ρομποτική Χειρουργική και Τηλεχειρουργική» από την Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον, έχει λάβει επίσημη πιστοποίηση στη Χειρουργική των Ενδοκρινών Αδένων από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Η γνώση, η εμπειρία και η εξειδίκευση του ιατρού εγγυώνται την προσφορά ιατρικών υπηρεσιών υψηλής ποιότητας καθώς και σύγχρονων, προηγμένων θεραπειών σε κάθε ασθενή.

Επικοινωνήστε μαζί μας για να κλείσετε το ραντεβού σας

Μοιραστείτε το περιεχόμενο: